EDUCACIÓN AFECTIVO SEXUAL- II

Como complemento a entrada anterior, recollemos unha serie de pautas, guías e recursos relacionados coa Educación afectivo-sexual.

Por que debemos falar sobre sexualidade?Os nenos/as e adolescentes, teñen curiosidade por natureza, polo que obterán as respostas ás súas preguntas.
O problema é de quen, de que forma e como. Será a información correcta para evitar danos e/ou desinformarlos aínda máis?

É valioso e fundamental que os adultos lles dean información, falándolles aberta, concretamente e en forma honesta sobre estes temas que son importantes na súa vida. Se evitamos falar de temas emocionalmente delicados eles/as aprenderán a gardarse as súas preocupacións, se ignoramos temas como o aborto, a masturbación, a pornografía, a SIDA, o sexo en xeral, conseguirán información de alguén máis, talvez os seus amigos/as, quen estarán en iguais ou peores condicións que eles ou de internet, podendo obter información distorsionada ou acceder a paxinas con contidos non adaptados á súa idade.

-Temos que ter a información suficiente: antes de ofrecer un consello sobre determinado tema debemos informarse sobre os mesmos.

-Debemos ser confiables: evitar esaxerar a verdade para causar impresión ou deformar a verdade para evitarlle incomodidade ao menor ou a nós mesmos.

-Sexamos breves e claros, utilizando unha linguaxe adapatada á súa idade.

-Respectemos á súa opinión: interesarse polo que pensan no canto de dicirlles que deben facer ou opinar.

-Evitemos enfadarnos: se perciben que estes temas nos poñen de mal humor, sentirán menos confianza en nós evitando formular as súas preguntas.

-Convén que examinenos as nosas propias actitudes, os nosos sentimentos sobre os temas sexuais.

-Mostremos unha actitude amorosa: contribúe a que entendan mellor e poidan enfrontarse a temas que lles provocan confusión ou temor.

Para ter en conta:

-Canto  máis pequenos/as sexan é mellor para comezar a falar.

-O que ignoran pode danalos.

-Se un non contesta buscarán outro lugar.

-Esforzarse para ser adultos "preguntables".

-Demostrarlles confianza en nós e eles mesmos; evitar xulgar, rirse ou castigar.

-Mostrarnos gustosos de que nos pregunten.

-No sexamos dramáticos.

-Se evitamos os temas, afaranse a gardarse as súas preocupacións

PARA OBTER MÁIS INFORMACIÓN

Estas son pautas xerais que convén seguir para tratar a educación afectivo-sexual coas rapazas e rapaces: EDUCAGÉNERO: Educación sexual, género e  convivencia

Recompilatorio de guías e materiais didáctico para a educación afectivo-sexual para secundaria, no blog "Entre pasillos y aulas", do que se pode obter información de interese tamén para o alumnado de primaria.

Materiais recollidos no apartado de Educación afectivo-sexual da páxina do MECD.

Aula Virtual do CEP Castilleja de la Cuesta con materiais sobre o tema.

Recompilatorio "Educación sexual y familia" do blog + Educación por favor.

PARA AS FAMILIAS

La educación sexual de la primera infanciaGuia do MECD para familias e profesorado de E. infantil

La educación sexual de niñas y niñoas de 6 a 12 años.Guia do MECD para familias e profesorado de E. Primaria.

Educación sexual para nuestros niños y niñas de 0-6 años.Presentación de M del Carmen Hernández.

¿Hablemos de sexualidad con nuestros hijos?Aprende y Educa. CEAPA

¿Hablas de sexualidad con tus hijas e hijos?Programa de prevención de embarazos na adolescencia, con información válida a ter en conta con menores.Federación de Planificación Familiar de España.

¿Como hablar de sexo con nuestros hijos?
Guía de lectura con propostas para todas as idades.

PARA O PROFESORADO
Mi papá me mima, mi mamá patea la pelota.
Del sexismo a la iguadad.  Proxecto Nemesis. Fundación Mujeres.

Construyendo la igualdad prevenimos la violencia de género.
Comunidade de Madrid.

Educación afectivo-sexual na Educación Primaria.
Guía para o profesorado. Junta de Andalucía.

Programa de eduación Afectivo-Sexual no ámbito escolar.
Yo cuento, tú pintas, ella suma.  Principado de Asturias

Recursos e información facilitada por AGaSEX, da rede e do blog de Esc. Carmen Vera Arenas.

A INATENCIÓN

As condutas de desatención son cada vez máis frecuentes nos rapaces e nas rapazas. Este é un aspecto que preocupa tanto ás familias como ao profesorado, xa que a atención é unha das capacidades básicas que favorece un bo rendemento académico.

As súas manifestacións máis frecuentes son:

• Dificultade en prestar atención suficiente aos detalles ou incorren en erros, por descoido, nas tarefas escolares, no traballo ou noutras actividades.
• Con frecuencia cústalles manter a atención en tarefas ou actividades lúdicas.
• A miúdo non escoitan cando se lles fala directamente e a súa mente parece que está noutro lugar.
• Cústalles seguir as instrucións e non rematan as tarefas escolares, encargos e obrigas no ámbito do traballo escolar.
• Dificultades para organizar as tarefas e as actividades.
• Normalmente evitan ou resístense a realizar tarefas que requiren un esforzo mental continuado.
• Adoitan extraviar obxectos necesarios para as tarefas ou actividades.
• Distráense con estímulos irrelevantes.
• Acostuman a ser descoidados nas actividades diarias.

Desde esta entrada pódese acceder a distintos documentos e guías con pautas para favorecer o desenvolvemento da capacidade da atención, así como unha serie de estratexias que podemos seguir como pais-nais e docentes, ao tempo que llas podemos proporcionar ao rapaces e rapazas para manexarse con éxito nas distintas actividades que realicen.

Algunhas das orientacións básicas que podemos seguir desde o ámbito familiar están:

• Unificar criterios entre as persoas adultas da familia.
• Fixar normas e límites: claros, poucos e ben definidos.
• Ter unhas rutinas diarias fixas.
• Servir de modelo de conduta reflexiva na realización de tarefas.
• Ter un lugar de traballo fixo con todo o material que se precise no lugar correspondente.
• Fragmentar as actividades a realizar.
• Realizar unha actividade de cada momento. Evitar cambiar de actividade antes de rematar a anterior.
• Intercalar tarefas de maior concentración con outras que exixan menos.
• Habituar a usar a axenda escolar.
• Reforzar todas as condutas positivas.
• Desenvolver unha autoestima axeitada.
• Limitar o tempo de uso de pantallas.
• Favorecer a realización de actividades ao aire libre e con iguais.
• Coordinarse co profesorado do centro.

Como traballar a atención dos nosos fillos e fillas?

Acceso ao recompilatorio de Orientación Condesa sobre TDAH, con guías para as familias e o profesorado.

Páxina web de ANHIDA- Coruña

Fonte: Protocolo de consenso sobre TDAH na infancia e na adolescencia nos ámbitos educativo e sanitario.

FOMENTO DA AUTONOMÍA E DA RESPONSBILIDADE

Dúas guías para familias con ideas e suxestións para axudarnos a conseguir que os nosos fillos e fillas sexan cada vez máis autónomos e responsables segundo a súa idade.

A primeira está editada pola CEAPA: "Como fomentar la autonomía y responsabilidad de nuestros hijos e hijas. Guía para padres y madres."

A segunda, publicada polo Goberno de Navarra, dá pautas para ir desenvolvento as condutas responsables nos rapaces e rapazas de 3 a 12 anos.

Desde a imaxe accédese a elas.